3 września  1791 roku we Francji uchwalono drugą konstytucję w dziejach

               kontynentu

    

            3 września  1791 roku francuskie Zgromadzenie Ustawodawcze uchwaliło konstytucję. 

            Była to pierwsza ustawa zasadnicza w dziejach Francji i druga na kontynencie europejskim.

            Zgromadzenie Narodowe powstało w czerwcu 1789 roku i wkrótce przekształciło się w

            Konstytuantę, a jego głównym zadaniem było przygotowanie konstytucji. 

            Tekst konstytucji powstał pod wpływem utrzymującego się we Francji fermentu rewolucyjnego.

            Inspiracją do napisania konstytucji była myśl oświeceniowa - nurt filozoficzny i kulturowy,

            który podkreślał wolność jednostki, krytycyzm wobec tradycyjnych autorytetów i wiarę w 

            postęp naukowy, jak również rewolucje angielska ( zwana Rewolucją Chwalebną ) i

            amerykańska (określana się także jako wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych).

            Konstytucja która została uchwalona, zrywała całkowicie z ancien règime'm  i na jego

            miejsce wprowadzał system monarchi parlamentarnej oraz zasadę trójpodziału władzy, 

            powierzając władze ustawodawczą parlamentowi, władze wykonawczą - królowi i ministrom,

            a sądowniczą - niezależnym sądom.

           13 września 1791 Konstytucja została zaakceptowana przez króla Francji Ludwika XVI, ale

           obowiązywała krótko, w 1792 roku monarcha został aresztowany, Konwent Narodowy postawił 

           króla przed sądem, oskarżając go o spiskowanie przeciwko państwu, 21 stycznia 1793 roku

           dokonano jego egzekucji. Egzekucja była symbolicznym końcem monarchi i kulminacją walki 

           rewolucjonistów o obalenie starych porządków i ustalenie nowej, republikańskiej Francji.

          I tak się stało, po śmierci króla uchwalono kolejną ustawę zasadniczą, która  wprowadziła we

          Francji ustrój republikański.